Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Τυρόπιτα φούρνου με ξινομυζήθρα (χωρίς φύλλο)

Η δική μου «ξυπόλυτη» πίτα!


Οι τεμπελόπιτες  κατά τη γνώμη μου δεν είναι πίτες απαιτήσεων, είναι  όμως μια λύση της  στιγμής αν έχουμε περισσεύματα τυριών στο ψυγείο ή αν δεν έχουμε διάθεση για πολλά ζυμώματα. Γίνονται σε ελάχιστο χρόνο και μπορούν να αντικαταστήσουν ή να συμπληρώσουν ένα γεύμα, κυρίως το βραδινό. Δηλαδή τι ελάχιστο χρόνο. Μέχρι να το σκεφτούμε ετοιμάζεται τούτη εδώ αν έχουμε τα υλικά. Ο χρόνος που χρειάζεται είναι μόνο η μια ώρα του ψησίματος!


Εδώ που τα λέμε, άλλο είναι μια πίτα με κριτσανιστό φύλλο…  Το περίεργο όμως είναι ότι «φεύγουν» πολύ γρήγορα και κανείς δεν αρκείται σε ένα  (ή και δύο ) κομμάτια. Ίσως η έλλειψη του φύλλου τις κάνει λιγότερο χορταστικές και περισσότερο διαιτητικές βέβαια (αν μπορεί μια πίτα να θεωρηθεί διαιτητική…). 


Οι θερμίδες σε τούτη εδώ περιορίζονται λίγο και από το γεγονός ότι το περισσότερο από το τυρί που χρησιμοποιώ είναι σχεδόν πάντα ξινομυζήθρα. Με τι άλλο θα έφτιαχνα τη δική μου ξεσκέπαστη πίτα! Όπως έχω ξαναγράψει η ξινομυζήθρα μπορεί να αντικαταστήσει πολύ ικανοποιητικά ολόκληρη την ποσότητα ή ένα μέρος της φέτας σε πολλές πίτες. 

Και η δική μου από την κατάψυξη βγήκε...

Και λιγότερο λιπαρή είναι , και πιο οικονομική και παντού τη βρίσκουμε πιά! Ακόμη και κάποιες από τις τυποποιημένες ξινομυζήθρες  που κυκλοφορούν στα supermarket είναι αρκετά καλές . Η ξινομυζήθρα διατηρείται και στην κατάψυξη για αρκετές μέρες αν μας περισσέψει , και μάλιστα ξεπαγώνει σε πολύ λίγο χρόνο. 


Παρόλα αυτά η συνταγή μπορεί να γίνει με τυρί παντός είδους! Η μονάδα μέτρησης των υλικών είναι ο κεσές του γιαουρτιού . Μετράμε τα υλικά σε κεσέδες γιαουρτιού, μέχρι εκεί που έφτανε το γιαούρτι. Έτσι εκτός των άλλων πλεονεκτημάτων, δεν λερώνουμε παρά μια λεκανίτσα για την ανάμειξη των υλικών και το πυρέξ που θα ψήσουμε την πίτα!



Υλικά:

1 κεσές γιαούρτι
1 κεσές γάλα
½ κεσές ελαιόλαδο (και λίγο για το άλειμμα του πυρέξ)
2 αυγά
Πιπέρι
2 κεσέδες ξινομυζήθρα
1 κεσές άλλο τυρί (φέτα, ή κάποιο κίτρινο)
2 κεσέδες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
Προαιρετικά , 2-3 κουταλιές βούτυρο και λίγο σουσάμι ή τριμμένη φρυγανιά για την επιφάνεια.

Επί το έργον:

Ανάβουμε το φούρνο  στους 180 βαθμούς. 


Βάζουμε σε μπολ ανάμειξης τα 5 πρώτα υλικά και τα ανακατεύουμε με το χέρι ή με μια σπάτουλα να γίνουν ένα σχεδόν ομογενές μείγμα.  Προσθέτουμε τα τυριά. Την ξινομυζήθρα σε τρίμματα (ούτως ή άλλως ) και τα άλλα σε κύβους ή σε μεγαλύτερα κομματάκια. Ανακατεύουμε πολύ απαλά να μη σπάσουν περισσότερο. Ας τα  βρίσκουμε στην ψημένη πίτα.  Στο σημείο αυτό αν έχουμε βοηθό τον βάζουμε να πλύνει και να στεγνώσει τον κεσέ του γιαουρτιού αλλιώς παρατάμε το μείγμα μας και κάνουμε εμείς και αυτή τη δουλειά… 


Προσθέτουμε λοιπόν το αλεύρι (εγώ το περνώ λίγο από το σουρωτήρι να αφρατέψει) , και ανακατεύουμε ώστε να γίνει ένας χυλός περίπου όπως το μείγμα του κέικ. 


Αδειάζουμε σε λαδωμένο πυρέξ και ψήνουμε για μια περίπου ώρα στη μεσαία σχάρα  μέχρι να χρυσίσει η επιφάνεια και ο πάτος της πίτας μας. Αν θέλουμε πριν τη βάλουμε στο φούρνο πασπαλίζουμε με λίγο σουσάμι ή φρυγανιά τριμμένη.


 Είναι καλύτερη ζεστή.



Παρατηρήσεις:

1)Επειδή τα γιαούρτια κυκλοφορούν σε ποσότητες 200 ml ή 220ml μετράμε τα υλικά με τον κεσέ του γιαουρτιού που θα χρησιμοποιήσουμε κάθε φορά. Στην  δεύτερη περίπτωση απλά χρησιμοποιούμε κανονικά αυγά , ενώ στην πρώτη λίγο μικρότερα. Για έξτρα γεύση (με τις σχετικές συνέπειες βέβαια), προσθέτουμε 2-3 κουταλιές βούτυρο στο μείγμα. 

2)Προτιμώ αυτού του είδους οι πίτες να γίνονται λεπτές κι έτσι για τις παραπάνω ποσότητες χρησιμοποιώ το κλασικό οβάλ πυρέξ που έχει διαστάσεις περίπου 
28 cmΧ 38 cm.

3)Εννοείται ότι μπορούμε να εμπλουτίσουμε  την πίτα μας και με άλλα υλικά (αλλαντικά, πιπεριές, λιαστές,  ντομάτες κλπ…).


4)Η πίτα αυτή είναι κατά τη γνώμη μου καλύτερη ζεστή, αν και σε πολλούς αρέσει σε θερμοκρασία δωματίου.  Εγώ ζεσταίνω το δικό μου κομμάτι (αν προλάβει να κρυώσει).

Καλό απόγευμα!

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Κυδωνόπιτα με σιμιγδάλι

Εποχής!


Μπορεί η δική μου κυδωνιά και ρο(γ)διά να μη δίνουν ακόμη καρπούς, αλλά ας είναι καλά οι φίλοι κι οι γείτονες, δεν μου λείπουν. 


Σπάνια αγοράζω ρόδια και κυδώνια. 


Κάθε χρόνο όλο και κάποιος θα βρεθεί να μου φέρει. Μετά από το γλυκό και τη μαρμελάδα που είναι εκ των ων ου άνευ του Οκτώβρη, σειρά έχει μια καινούρια κυδωνόπιτα που απέσπασε άριστες κριτικές και θα επαναληφθεί προσεχώς. 


Πολλές φορές οι αυτοσχεδιασμοί δίνουν αποτελέσματα που αξίζουν να επαναληφθούν γι αυτό και κατέγραψα τη συνταγή. 


Το ίδιο είχα κάνει και με την περυσινή κυδωνόπιτα που μας άρεσε πολύ και την έφτιαξα αρκετές φορές όσο υπήρχαν κυδώνια. 


Η φετινή είναι ένα σιμιγδαλένιο γλυκό τύπου σάμαλι που επίσης θα καθιερώσω γιατί έγινε ιδιαίτερα αφράτο  και ελαφρύ. Ο πολτός  του κυδωνιού που χρησιμοποίησα του έδωσε φίνο άρωμα και απαλή γεύση, ενώ δεν είναι τόσο γλυκό που να σε λιγώνει όπως πολλά σιροπιαστά γλυκά.  


Έχω δει αρκετές συνταγές όπου φρούτα συνδυάζονται με σιμιγδάλι κι έτσι σκέφτηκα «γιατί όχι και το κυδώνι»;  Κι αφού είχα πολλά, το θεώρησα ευκαιρία να χρησιμοποιήσω μερικά για πειράματα με όποιο αποτέλεσμα. 


Υλικά:

Για τα κυδώνια:

2-3 κυδώνια (ανάλογα το μέγεθος) ώστε να πάρουμε 400 περίπου γραμμάρια καθαρή σάρκα
1 κούπα ζάχαρη
1 κούπα νερό
1 ξυλάκι κανέλας
2 κουταλιές βούτυρο

Για το μείγμα της πίτας:

½ κούπα ελαιόλαδο
2 μεγάλα αυγά
Μισό γιαούρτι  και συμπληρώνουμε με γάλα ώστε να έχουμε μια κούπα
2 κούπες σιμιγδάλι  (1,5 κούπα ψιλό και 0,5 κούπα χονδρό)
2 σωληνάκια βανίλιας
1 φακελάκι μπέικιν (3  γεμάτα κουταλάκια)

Για την επιφάνεια:

2 κουταλιές γάλα
2-3 κουταλιές αμύγδαλα φιλέ (προαιρετικά)

Για το σιρόπι:

2,5 κούπες ζάχαρη
2,5 κούπες νερό
Φλούδα και χυμό μισού λεμονιού (εννοείται ακέρωτου)
1 ξυλάκι κανέλας

Επί το έργον:


Βάζουμε τη σάρκα των κυδωνιών με τη ζάχαρη , το νερό και την κανέλα να βράσουν. Μετράμε 12-15 λεπτά από τη στιγμή που αρχίζει ο βρασμός και αποσύρουμε. Τα κυδώνια πρέπει να έχουν μαλακώσει πολύ. Βάζουμε  το βούτυρο σε κομματάκια και ανακατεύουμε να λιώσει. 


Αλέθουμε το μείγμα με multi ή  και αφήνουμε να κρυώσει ελαφρά.


Αναμειγνύουμε τα σιμιγδάλια με το μπέικιν.


Αδειάζουμε στην δοσομετρική κούπα  μισό κυπελάκι γιαούρτι και συμπληρώνουμε με γάλα ώστε να έχουμε μια κούπα γάλα-γιαούρτι. Το αδειάζουμε σε μπολ ανάμειξης  και προσθέτουμε το ελαιόλαδο, τα αυγά και τις βανίλιες. Ανακατεύουμε με μίξερ χεριού ή με  μια σπάτουλα.  Μετράμε τον πολτό των κυδωνιών ( πρέπει να έχουμε 2 κούπες) και τον προσθέτουμε στο μείγμα. 


Προσθέτουμε και το μείγμα των σιμιγδαλιών και ανακατεύουμε με μια σπάτουλα.  Αδειάζουμε σε καλολαδωμένο πυρέξ.  Πρέπει να έχει ύψος 2 δάκτυλα πάνω κάτω. 


Αφήνουμε να ξεκουραστεί 2 ώρες τουλάχιστον. Βρέχουμε την επιφάνεια με 2 κουταλιές γάλα και στρώνουμε με σπάτουλα ή με το πίσω μέρος ενός κουταλιού να γίνει σχεδόν λεία . 


Πασπαλίζουμε με το αμύγδαλο. Ανάβουμε το φούρνο στους 180 βαθμούς και όταν θερμανθεί ψήνουμε το γλυκό μας. Χρειάζονται 55-60 λεπτά. 


Δέκα λεπτά πριν το βγάλουμε από το φούρνο βάζουμε τα υλικά του σιροπιού σε κατσαρόλα και τα βράζουμε για 5 λεπτά (ο χρόνος από την στιγμή που θα κοχλάσει) . 


Βγάζουμε από το φούρνο την κυδωνόπιτα και  σιροπιάζουμε με το καυτό σιρόπι. Καυτό γλυκό-καυτό σιρόπι. Περιχύνουμε κατ΄αρχήν με το μισό και όταν απορροφηθεί  περιχύνουμε με το υπόλοιπο.  


Αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει και να πιει όλο το σιρόπι και σερβίρουμε σε ρομβοειδή ή τετράγωνα κομμάτια.

Παρατηρήσεις:

1)Το σιμιγδάλι  μπορεί να είναι και μόνο ψιλό αλλά νομίζω ότι το χονδρό βελτιώνει την υφή του γλυκού.

2)Τα γλυκά με σιμιγδάλι είναι καλό να μένουν πριν τα ψήσουμε. Το σιμιγδάλι απορροφά τα υγρά , φουσκώνει και έχουμε πολύ καλύτερο αποτέλεσμα.

3)Τα λίγα κομματάκια κυδωνιού που δεν αλέστηκαν εντελώς, μάλλον του πήγαιναν. 

Την επόμενη φορά θα φτιάξω 1,5 δόση «κομπόστα» και θα αφήσω τη μισή σε κομματάκια μέσα στο μείγμα.

4)Ο καιρός δεν είναι πια για παγωτό, αλλά η αλήθεια είναι ότι σκεφτήκαμε ότι θα ταίριαξε ιδανικά μια μπάλα βανίλιας!


Χρόνια Πολλά σε όλους τους εορτάζοντες της ημέρας !

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Πράσινες πιπεριές ξιδάτες

Μια πρόταση σερβιρίσματος εντελώς παραδοσιακή! 


Δεν είναι συνταγή η σημερινή. Χαράς το πράμα! Να βράσεις πιπεριές και να τις ξυδιάσεις… Επειδή όμως δεν τις συνηθίζουν έτσι τις πιπεριές  εκτός Κρήτης , θεώρησα καλό να σας τη συστήσω ως  τρόπο σερβιρίσματος , ως μια νόστιμη και γρήγορη σαλάτα. Δεν λείπει από τα περισσότερα κρητικά σπίτια όλες τις εποχές που υπάρχουν πιπεριές. 


Εμείς  εδώ πράσινες πιπεριές είχαμε και με πράσινες πορευόμασταν… Βλέπετε, δεν είχαμε πάντα τις πεντανόστιμες κόκκινες  πιπεριές Φλωρίνης , που όμως όσο και νάναι τη θέλουν τη διαδικασία τους για να γίνουν σαλάτα. Οι πράσινες  γίνονται σαλάτα τόσο εύκολα! 


Μπορούν να «χωθούν» σε κάθε συνδυασμό βραστών λαχανικών. Σκέτες λοιπόν, με κολοκυθάκια και πατάτες, με κολοκυθοκορφάδες, με βλίτα, με  πράσινα φασολάκια, σερβιρισμένες με λαδόξιδο σκέτο είναι μια αγαπημένη σαλάτα που σερβίρεται και ζεστή και κρύα. 


Οι ντόπιες βέβαια πιπεριές έχουν πολύ πιο μικρό μέγεθος και πιο λεπτή σάρκα  από αυτές που κυκλοφορούνε πια στην αγορά, οπότε καλό είναι να διαλέγουμε για βράσιμο τις πιο μικρές. Έχω βράσει  όμως και μεγάλες και είναι πολύ νόστιμες, μόνο που θέλουν περισσότερη ώρα βράσιμο.



Υλικά:

Πράσινες πιπεριές όσες θέλουμε
Αλάτι
Ξύδι
Ελαιόλαδο

Επί το έργον:

Βάζουμε νερό να βράσει , αρκετό για να καλύπτει τελικά τις πιπεριές που σκοπεύουμε να ετοιμάσουμε και προσθέτουμε μια κουταλιά αλάτι. 


Πλένουμε καλά τις πιπεριές , κόβουμε την κορυφή από το κοτσάνι τους και τις χαράζουμε σταυρωτά. 


Μόλις πάρει βράση το νερό τις προσθέτουμε . Στην αρχή επιπλέουν οπότε τις σπρώχνουμε ελαφρά με μια τρυπητή κουτάλα. 


Μόλις αρχίσουν να μαλακώνουν, αλλάζει το χρώμα τους προς το χακί και βουλιάζουν. Όταν μαλακώσουν ( χωρίς να λιώσουν) και είναι έτοιμες, σουρώνουμε το νερό και αλατίζουμε ελαφρά τις πιπεριές μας. 


Τις σερβίρουμε ζεστές ή κρύες με λάδι και ξύδι από σταφύλι.



Παρατηρήσεις:

1)Ειδικά αν τις ανακατέψουμε με άλλα λαχανικά πρέπει να τις προσθέσουμε πριν απ’ όλα ή ταυτόχρονα με τα υπόλοιπα ανάλογα με το πόσο μεγάλες και σαρκώδεις είναι. 

Ούτως ή άλλως δεν πρέπει να λιώσουν. Πρέπει να είναι καλοβρασμένες αλλά όχι λιωμένες.

2)Τα δικά μου λαχανικά ήταν τόσο φρέσκα –μισής ώρας κόψιμο- που τα έβαλα όλα μαζί παρόλο που τα κολοκυθάκια πρωτομπαίνουν στην κατσαρόλα από τις πατάτες και τις πιπεριές.  Αν κάποιο απ’ όλα φαίνεται να λιώνει, μπορούμε να το ανασύρουμε με μια τρυπητή κουτάλα…

3) Αν περισσέψουν τις ραντίζουμε με λίγο ξύδι και τις φυλάσσουμε στο ψυγείο. Διατηρούνται  5-6 μέρες αν δεν τις βράσουμε μαζί με άλλα λαχανικά. Δεν είναι τουρσί. Απλά σερβίρονται με λαδόξιδο.

Καλό απόγευμα! 




Related Posts with Thumbnails